Platforma Obywatelska
Platforma Obywatelska
Platforma Obywatelska
a a
Platforma Obywatelska
a a

Bartłomiej
Sienkiewicz

Bartłomiej Sienkiewicz

a a

Bartłomiej Sienkiewicz urodził się 29 lipca 1961 w Kielcach. Jest historykiem, publicystą, byłym ministrem spraw wewnętrznych oraz posłem na Sejm IX kadencji.

W latach 80. współpracował z opozycją demokratyczną. Od 1981 związany z Niezależną Oficyną Studentów w Krakowie, zajmował się drukiem i dystrybucją wydawnictw drugiego obiegu. Działał w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów, gdzie m.in. był członkiem redakcji „Biuletynu Niezależnego Zrzeszenia Studentów”. W styczniu 1982 został zatrzymany i przez 3 dni osadzony jako podejrzany o „utrudnianie postępowania karnego”. W latach 1987–1988 był trzykrotnie karany grzywną przez kolegia do spraw wykroczeń za udział w zajściach ulicznych, „zakłócenia porządku publicznego” i kolportaż ulotek. W 1988 znalazł się w komitecie organizacyjnym Międzynarodowej Konferencji Praw Człowieka w Krakowie. 

Ukończył w 1987 studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jest współzałożycielem Ośrodka Studiów Wschodnich, był jego wicedyrektorem zajmującym się problematyką wschodnią (1991–1993, 1995–2001), został też przewodniczącym rady tej instytucji.

Był funkcjonariuszem Urzędu Ochrony Państwa od powołania tej instytucji do 2002, dosłużył się stopnia kapitana, pełnił funkcję głównego doradcy zarządu wywiadu UOP. Był też w składzie kierownictwa komórek analitycznych urzędu. 

Po odejściu ze struktur administracji państwowej w latach 2002–2013 prowadził własną działalność gospodarczą w branży doradczej w zakresie oceny ryzyka inwestycyjnego. Został stałym współpracownikiem „Tygodnika Powszechnego”, a także publicystą prasy codziennej. W 2012 był nominowany do nagrody Grand Press w kategorii „publicystyka” za swój tekst Ambaras z polskością.

Wykładał w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie. Był również członkiem rady Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych oraz członkiem rady Centralnego Ośrodka Szkolenia Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

20 lutego 2013 został powołany na stanowisko ministra spraw wewnętrznych w rządzie premiera Donalda Tuska. Objął także funkcję koordynatora służb specjalnych – 28 lutego 2013 prezes Rady Ministrów przekazał mu nadzór i zadanie koordynowania działań Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, CBA oraz wywiadu i kontrwywiadu wojskowego.

Od lutego do czerwca 2015 był dyrektorem Instytutu Obywatelskiego.

W wyborach w 2019 uzyskał mandat posła na Sejm IX kadencji, kandydując jako lider listy Koalicji Obywatelskiej w okręgu kieleckim i otrzymując 35 009 głosów. 

Jest odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności (2015).

Jest synem Juliusza i Aliny Sienkiewiczów oraz prawnukiem Henryka Sienkiewicza. Żonaty, ma trzech synów i córkę.


Program

„Platforma Obywatelska – Jutro nie wczoraj”

1. Rozbijemy szklane sufity

To nie Polskę trzeba zmieniać, tylko politykę w Polsce. Nam, Polakom, nie trzeba jakieś „nowej Polski”, nam trzeba nowej polityki w kraju. Polacy wykazali się pracowitością i pomysłowością, siłą i wytrwałością – nie trzeba ich zmieniać pod jakieś prawicowe czy lewicowe wyobrażenia jacy powinni być. Problemem w Polsce jest polityka – wkraczająca ludziom do łóżek i do umysłów. Prowadzona bez odpowiedzialności i szacunku dla innych, bezkarna w wielu aspektach i pozbawiona skrupułów. To ona blokuje nasz rozwój i skłóca Polaków. Obowiązkiem nowej, innej polityki jest zniesienie „szklanych sufitów” – nie dla posiadaczy takiej czy innej legitymacji partyjnej, ale dla wszystkich. To oznacza program nakładający na polityków wyraźne ograniczenia, wyrysowanie linii, za którą nie mogą się posunąć. W szpitalach, szkołach, sądach, urzędach, w wojsku czy policji. Chodzi o nałożenie kagańca na politykę zanim ona nałoży kaganiec na wszystkich obywateli. Zanim wejdzie nam tak w nasze życie, że będzie nim kierować bez odrobiny swobody.

2. Kim jesteśmy

Przyszłość PO to nie tylko kwestia przywództwa, to także pytanie, jaka to ma być partia. Nie jest już partią władzy, nie jest od dawna klasyczną partią liberalną, chce być trochę konserwatywna, trochę centrowa, trochę lewicowa. W efekcie dla wielu wyborców staje się nijaka. Przyszłość PO to nie nazwy, to nie tylko przywództwo. To przede wszystkim to COŚ, o co chce się walczyć. Do końca, bez względu na przeciwności. PO ma o co walczyć, ale trzeba to powiedzieć wyraźnie, nie bać się: PO nie chce socjalizmu w Polsce. Wszystko jedno jakiego: tego socjalizmu narodowego, populistycznego, czy tego kosmopolitycznego, oderwanego od realiów Polski. Musimy obronić dorobek pokolenia ostatnich 30 lat, największego sukcesu zbiorowego Polaków od ponad trzech wieków. Dorobek, który jest teraz kwestionowany.

3. Gdzie walczymy

Gdzie jest miejsce faktycznej rywalizacji. Nie w Sejmie. I nie w gazetach, czy dyskusjach w mediach społecznościowych. Ten front przebiega w polskich miasteczkach, na forach wielkich miast, na wsiach, na ulicy, w kawiarni i na bazarze. Tam mamy być, tam mamy wykazywać się siłą przekonywania i szczerością rozmowy. Twarzą w twarz, bez pośredników medialnych. To tam się decydują wygrane wybory, a w nie w gazetach czy telewizjach.

4. W co wierzymy

Jeśli do tej pory to nam się nie udawało to przecież dlatego, że nie potrafiliśmy zbiorowo się określić czym właściwie jesteśmy i o co nam chodzi. Zbytnio ulegaliśmy niektórym mediom mówiącym nam kim mamy być i jaki program realizować, lub wybierającym nam przywódców. Wyborców pozyskuje się wiarą w to, co się wyznaje i mówi. I konsekwencją działania, czasami wbrew okolicznościom i naciskom.

5. Chodźcie do nas

Platforma Obywatelska musi się otworzyć na młodych i na nowe środowiska. Pieniądze partyjne powinny być przeznaczone na system grantów na młodych społeczników. Zamiast etatów, rozpiszemy konkursy na działania aktywizujące ludzi w powiatach. Realizować je będą nie etatowi działacze partyjni, ale przede wszystkim ludzie, którzy są w tej chwili blokowani ze swoimi pomysłami.

POwrót do Wybory przewodniczącego